خسته و کوفته از گردش روزانه ی خویش

می کنم جامه به تن ، می دوم از خانه برون

می روم در پی او با دل دیوانه ی خویش

پی آن گم شده می گردم و می آیم باز

خواب می آید و در چشم نمی یابد راه :

یک طرف اشک رهش بسته و یک سوی خیال

نشنوم ناله ی خود را دگر از مستی درد