آن سیمگونه ساق که با بوسه ی نسیم

نرم و سپید چو پر و بال فرشتگان

بر آن دو گوی عاج که برجسته تابناک

از زیر پرنیان

لغزیده همچو برگ گل از چین دامنش

وان سایه های زلف که پیچیده مست ناز

بر گرد گردنش