خوابیده ماه غمزده ، بر تخت آسمان

رخسار ماه بین که چه زیبا و روشن است

پاکیزه رو چو مریم پاکیزه دامن است

بیمار و شرمناک ، مگر مریم من است !

سیمینه تن نهفته به نیلوفری پرند

چون مریم سپید که آبیش بر تن است