رخسار مریم است مه مانده زیر ابر

بیمار و شرمناک ، مگر مریم من است !

سیمینه تن نهفته به نیلوفری پرند

چون مریم سپید که آبیش بر تن است

کان زلف تابدار بر آن سایه افگن است

دامان مریم است تو گویی و اشک من

مهتاب را که خوشه ی پروین به دامن است