پیشانی برآمده ی مریم است ماه ؟

کان زلف تابدار بر آن سایه افگن است

دامان مریم است تو گویی و اشک من

مهتاب را که خوشه ی پروین به دامن است

یا آن بلور سینه و آن عاج گردن است ؟

رخسار مریم است و به پاکی و روشنی

آیینه ی جمال نمای دل من است !