سپیده بر می دمد به ناله های خروس

پرید هوش از سرم مپرس سامان من !

بریز پر کن بریز ز باده جام مرا

بر آرا امشب برآر به ننگ نام مرا

شب سبک سایه رفت نداده کام مرا ...

ببوس آری ببوس لب مرا نوش کن

مرا بدین چشم و اب خراب و مدهوش کن