مرا به دنبال خویش دوان چو دیوانه ها !

بخند و گیسو ز ناز بریز بر شانه ها

سبک به هر سو بپر ، بپر چو پروانه ها

به عشوه دامان خویش برون کش از دست من

ز عشوه ها تازه کم به سر جنون مرا

به ناله افکن دل چو ارغنون مرا

چو لب نهم بر لبت لبم به دندان بگیر