در شعله ی فریب دم دلنشین خویش

دیدم چو بازگشتم ازین ره شکسته بال

این نغمه ، آه ! نغمه ی ساز فریب بود

می خواهمت بگو و دگرباره ام بسوز

تا نو کنم امید شکیب آفرین خویش

آری تو هم بگو که درین حسرتم هنوز

پایان این فسانه ی ناگفته ی تو را