روی دامان چاک گل ، ژاله

تا شرابی ز جام وصل چشید

بلبل بی نوا ز حسرت و سوز

تا سحر ناله کرد و آه کشید

یادگاری ز قصه ی دوش است

گل سرافگنده ، صبح می خندد

بلبل دل شکسته خاموش است