خاموش شد ستاره ی بخت سپید من

دل نیز بال و. پر زد و دنبال او گرفت

آوخ ! که در نگاه تو آن نوشخند مهر

چون کوکب سحر بدئرخشید و جان سپرد

وز نو امید غمزده در سینه ام فسرد

برگشتم از تو هم که در آن چشم خودپسند

آن مهر دلنواز دمی بیشتر نزیست