نرم ز پیشانی بر آمده پس ریخت

دیده اش آشفته از خمار هوس بار

گونه اش از آتش گناه گل افروز

چنگ فرو برد و گیسوان سیه را

ناز سرانگشت وی که گم شده ای داشت

روی بنا گوش من خزید و هوس ریخت

سینه اش افشرده روی سینه ی من تنگ