سرزنش بی زبان چشم سیاهش

لب ز لبم برگرفت و از سر افسوس

غمزده در چشم من دوید نگاهش

وز نگه خسته اش به چشم من آویخت

دید که باز اندرین دو دیده ی نمناک

عشق کسی شمع یادگار فروزد

دید که باز این دل رمیده ی بی تاب