کیست این بیمار در چشمت که می گرید حزین ؟

چیست ای دلدار ! ... این اندوه بی آرام چیست

کز نگاهت می تراود نازدار و شرمگین ؟

آه می لرزد دلم از ناله ای اندوه بار

چون خزان آرا گل مهتاب ، رویارنگ و مست

می شکوفد در نگاهت راز غشقی ناشکیب

وز میان سایه های وحشی اندوه رنگ