وز میان سایه های وحشی اندوه رنگ

کیست این بیمار در چشمت که می گرید حزین ؟

چون خزان آرا گل مهتاب ، رویارنگ و مست

می شکوفد در نگاهت راز غشقی ناشکیب

خنده می ریزد به چشمت آرزویی دل فریب

چون صفای آسمان در صبح نمناک بهار

می تراود از نگاهت گریه ی پنهان دوش