چون صفای آسمان در صبح نمناک بهار

می شکوفد در نگاهت راز غشقی ناشکیب

وز میان سایه های وحشی اندوه رنگ

خنده می ریزد به چشمت آرزویی دل فریب

می تراود از نگاهت گریه ی پنهان دوش

آری ای چشم گریز آهنگ سامان سوخته !

بر چه گریان گشته بودی دوش ؟ از من وامپوش!