بر چه گریان گشته بودی دوش ؟ از من وامپوش!

چون صفای آسمان در صبح نمناک بهار

می تراود از نگاهت گریه ی پنهان دوش

آری ای چشم گریز آهنگ سامان سوخته !

بر چه گریان گشته بودی ؟ آه ای چشم سیاه !

از تپیدن باز می ماند دل خوش باورم

در گمان این که شاید ... شاید آن اشک نهان