فرو می پیچیدم در سینه ی تنگ

که در رگ هام جای خون روان است

سیه داروی زهرآگین اندوه

فغانی گرم و خون آلود و پردرد

چو فریاد یکی دیوانه ی گنگ

که می کوبد سر شوریده بر سنگ

سر شکی تلخ و شور از چشمه ی دل