که بی سامان به ره افتد شبانگاه

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج و گمراه

چو روح خوابگردی مات و مدهوش

درون سینه ام دردی ست خون بار

که همچون گریه می گیرد گلویم

غمی آشفته ، دردی گریه آلود ...