کاندر آن هرگونه امیدی فرو مرده ست

وز فسونی تازه می خواند مرا هر دم که :

" باز آ ، این چه پرهیزست ! "

وز نهیب گور سرد چشم او

پای واپس می نهم

بی نیازی از بوسه ای پر شور

کز فریبی تازه می رقصد در آن لبخند