بی نیاز از خنده ای دلبند

پای واپس می نهم

بی نیازی از بوسه ای پر شور

کز فریبی تازه می رقصد در آن لبخند

کز فسونی تازه می جوشد در آن آواز

می چکد اشک نگاهم باز

بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من