می روم ، می گویمش بدرود

می سراید قصه ی درد مرا با سنگ چشم او

با غمی کاندر دلم زد چنگ

وز پلاس هستی ام بگسیخت تار و پود

وز نگاهی خسته و پژمرده ، چون مهتاب پاییز ملال انگیز

می گذارم بر مزار آرزوهایم گلی ویران

یادگار آن امید گم شده ، آن عشق یادآویز !