می نشیند خسته دل در دامن مهتاب

خواب می بیند که بیمارست دلدارش

وین سیه رویا ، شکیب از چشم بیمارش

باز می چیند

چون شکسته بادبان زورقی بر آب

می کند اندیشه با خود :

از چه کوشیدم به آزارش ؟