به دامان بهار شوخ گرم آغوش

که بر لب های رنگ افسرده ی خاموش

شکفت غنچه های خنده تان را دوست می دارم

چو شیرین خنده های باغ

زمستان سکوت خویشتن را می گدازم در دل پر داغ

و در ماتم سرای سینه ها تان

شعله می آرایم از این بانگ آتشگیر