زمستان سکوت خویشتن را می گدازم در دل پر داغ

شکفت غنچه های خنده تان را دوست می دارم

چو شیرین خنده های باغ

به دامان بهار شوخ گرم آغوش

و در ماتم سرای سینه ها تان

شعله می آرایم از این بانگ آتشگیر

فروگیرید اشک از گونه های زرد