نغمه ی خویش رها کن حکمت !

و به ما می دهد این غنچه نوید

از گل آبی صبح

خفته در بستر سرخ خورشید

تا فرو پیچد در گوش جهان

و سرود خود را

چون گل خنده ی خورشید بپاش