با چرک و خون زخم سرانگشت هایشان

زیباست رقص ناز سرانگشت های تو

بر پرده های ساز

اما هزار دختر بافنده این زمان

جان میکنند در قفس تنگ کارگاه

از بهر دستمزد حقیری که بیشت از آن

پرتاب می کنی تو به دامان یک گدا