از بهر دستمزد حقیری که بیشت از آن

اما هزار دختر بافنده این زمان

با چرک و خون زخم سرانگشت هایشان

جان میکنند در قفس تنگ کارگاه

پرتاب می کنی تو به دامان یک گدا

وین فرش هفت رنگ که پامال رقص توست

از خون و زندگانی انسان گرفته رنگ