وین فرش هفت رنگ که پامال رقص توست

جان میکنند در قفس تنگ کارگاه

از بهر دستمزد حقیری که بیشت از آن

پرتاب می کنی تو به دامان یک گدا

از خون و زندگانی انسان گرفته رنگ

در تار و پود هر خط و خالش هزار رنج

در آب و رنگ هر گل و برگش هزار ننگ