و تا پایان به راه روشن خود با وفا ماندند

به سوی مرگ می رفتند

امیدی آشنا می زد چو گل در چشم شان لبخند

به شوق زندگی آواز می خواندند

عزیزم !

پاک کن از چهره اشکت را ز جا برخیز !

تو در من زنده ای ، من در تو ، ما هرگز نمی میریم