اندیشه می کند :

خورشید را چگونه به زنجیر می کشند ؟

گاهی چنان درین شب تب کرده ی عبوس

پای زمان به قیر فرو می رود که مرد

- شب را گذار نیست !

اما به چشم های تو ای چشمه ی امید

شب پایدار نیست !