زنده ست ، می تپد به امیدی در آن نهفت

بسیار شب که اشک بر افشاند و یاوه گشت

در گود آن کبود

سنگی ست زیر آب ولی آن شکسته سنگ

دل بود اگر به سینه ی دلدار می نشست

گل بود اگر به سایه ی خورشید می شکفت