بر او شیرین چو مهر مادری شد

چو گاوی بود بی جان و زبان دیو

بداد جان و عشقش سامری شد

همه جور و جفا و محنت عشق

مگر درد فراق و جور هجران

که تاب آن نبودش زان بری شد

ز دست هجر او تا پیش مخدوم