باز باران است و شب چون جنگلی انبوه

آخرین اندیشه ی مادر :

- " چه می خواهی شد ؟ ... "

آسمان گویی ز چشم او فرو می بارد این باران ...

بر زمین گسترده هر سو شاخ و برگش را

با صداهایی به هم پیچیده دارد زیر لب نجوا

من نشسته تنگ دل پیش اجاق سرد