با صداهایی به هم پیچیده دارد زیر لب نجوا

آسمان گویی ز چشم او فرو می بارد این باران ...

باز باران است و شب چون جنگلی انبوه

بر زمین گسترده هر سو شاخ و برگش را

من نشسته تنگ دل پیش اجاق سرد

دخترم یلدا

خفته در گهواره اش آرام ...