ابرو گره افکنده چشم از درد بسته

ای جنگل ، ای انبوه اندوهان دیرین

ای چون دل من ، ای خموش گریه آگین

سر در گریبان ، در پس زانو نشسته

در پرده های اشک پنهان ، کرده بالین !

ای جنگل ای داد

از آشیانت بوی خون می آورد باد