ز بال سرخ تو خواندم در آن غروب قفس

تو چون شهاب گذشتی بر آن سکوت سیاه

تو چون شهاب نوشتی به خون روشن خویش

که صبح تازه ز خون شهید خواهد خاست

که آفتاب رها گشتن قناری هاست