تو از هزاره های دور آمدی

چه ابر تیره ای گرفته سینه ی تو را

که با هزار سال بارش شبانه روز هم

دل تو وانمی شود

درین درازنای خون فشان

به هر قدم نشان نقش پای توست

درین درشتناک دیولاخ