شهر از پس غبار

یک دم ، چراغ سرخ به ما هر دو ایست داد

چشمم به آسمان ، غروب افتاد

خاکستری بر آب ، پریشان بود

بوم بزرگ و خالی نقاش

با رنگی از ملال زمستان بود

موج پیادگان