تو با درختان ، غمخوار و مهربان می باش

کرده ست

ایا سروش سحرگاهان

تو روشنی را جاری کن

تو رودها را جرات ده

که دل به گرمی خورشید ، بسپرند

تو کوچه ها را همت ده