رهنه تر شدم از ماهی طلایی ماه

به پیشواز قدم های سست من آمد

مرا به راز روان بودن آشنا میکرد

چراغ را به سرانگشت شاخه ای بستم

که در دهانه ی تاریک پل ، شنا می کرد

تن برهنه ی من روح آب را دریافت

میان موج و دل من دریچه ای واشد