چون رگه ی سنگ زیر پرتو فانوس

سایه ی کمرنگی از سپیدی مهتاب

روشنی افکند بر قیافه ی محبوس

چین و شکن های چهره اش همه جان یافت

در پی هم ضربه های ساعت زندان

زنجرگان را ز خواب ناز برانگیخت