در گره ی ابروان پهن و سیاهش

عرصه ی پیشانی اش فشرده و کوتاه

چین جبینش نشان عقده ی دل بود

راز نهانش نهفته بود و هویدا

اشک فرو می چکیدش از بن مژگان

آه برون می دویدش از دل شیدا