قطره ی اشکی چو خشک و یخ زده می شد

اشک فرو می چکیدش از بن مژگان

آه برون می دویدش از دل شیدا

بر رخش آهسته می گشود نواری

بر مس سیمای او که رنگ شفق داشت

زنگ غم کنون فشانده بود غباری