شانه ی یخ کرده و کرخ شده ی او

بر مس سیمای او که رنگ شفق داشت

زنگ غم کنون فشانده بود غباری

خم شده بود از فشار پنجه ی سرما

از تن او رفته بود طاقت فریاد

در دل او مانده بود حسرت گرما