روح من بود که در پشت درختان خزان دیده قدم میزد

روحی آماده ی مردن بود

پیرمردی که سر تیز عصای او

صلح آن چشمه ی خندان را پیوسته به هم می زد

آه می دانم

دیگر این روح ، از آن پنجره ی روشن رویاها

آسمان را نتواند دید