آه می دانم

پیرمردی که سر تیز عصای او

صلح آن چشمه ی خندان را پیوسته به هم می زد

روح من بود که در پشت درختان خزان دیده قدم میزد

دیگر این روح ، از آن پنجره ی روشن رویاها

آسمان را نتواند دید

به درختان و به