دیگر او پیر است

در سحرگاه پس از باران

عطر نمناک چمن را نتواند نفسی بویید

دلش از وحشت شب های کهولت نتواند رست

پیری اش تیره و دلگیر است

پیری اش تیره اتاقی است کز آن روزنه ای رو به خیابان نیست

نه خیابان ، نه بیابان نیست