اخگری چند به جا مانده از آن ایام

که پس پرده ی نارنجی ، باران چون دم اسب فرو می ریخت

و ، زنی کودک گریان را در بارش گیسوی نوازشگر خود می شست

و نگاه گم کودک را در چشم پدر می جست

که در آن سوی اتاق آینه ی کوچک دیواری

جنبش دائم گهواره و پیشانی مادر را

منعکس می کرد