صبح را از سر پستان

عقربک های درازش را

پیش و پس می کرد

و زن دهفان با دست حنا بسته

ورم کرده ی گاوانش می دوشید

و پدر آن را در برگ گل زنبق می نوشید

نور در جام برنجین طنین افکن می جوشید