و به خورشید ، شتک می کرد

ورم کرده ی گاوانش می دوشید

و پدر آن را در برگ گل زنبق می نوشید

نور در جام برنجین طنین افکن می جوشید

و پس از غلغل جوشان سماورها

استکان های کمر تنگ طلایی لب

چای را با نفس صبح ، خنک می کرد